رسالت استاد، پرورش هنرمند در نوازندگی است

ماجرا از این قرار است که:آخر شب دوم اسفند ماه سال ۱۳۰۵ هجری شمسی جهت عزیمت استاد از محفل موسیقی به منزل درشکه ای دو اسبه کرایه می‌کنند و استاد سوار بر درشکه به طرف منزل حرکت می‌نماید.
درآن زمان اتومبیل به تازگی وارد خیابانهای شهر شده بود و تعداد آنها به سختی به ۵۰ دستگاه می‌رسید و همچنین اخذگواهی نامه رانندگی هنوز وجود نداشت و رانندگان عموما” ناشی بودند و قوانین راهنمایی و رانندگی نیز نه وجود داشت و نه اعمال می‌شد.
زمانیکه درشکه حامل درویش خان از خیابان امیریه به سمت شمال می‌پیچد، اتومبیل فوردی از جهت مخالف با درشکه و اسبهای آن تصادف می‌کند ، اسبهای درشکه درجا تلف می‌شوند و استاد از درشکه به بیرون پرتاب شده و از ناحیه سر به زمین برخورد می‌کنند، بلافاصله مردم رسیده و مجروح را به بیمارستان نظمیه تهران که بهترین بیمارستان آن زمان تهران بود می‌رسانند.
اما متاسفانه ضربه سنگین بوده و استاد گرانقدر موسیقی ایران بعد از ۵ روز ، به دلیل ضربه مغزی فوت نموده و جامعه موسیقی را سیاه پوش و داغدار فقدان خود می‌نماید . درویش خان در زمان مرگ ۵۴ ساله بود، پیکر استاد را در گورستان ظهیر الدوله جنب مزار مراد خود ظهیرالدوله داماد درویش مسلک ناصرالدین شاه دفن نمودند.
مزار درویش خان در خیابان دربند گورستان ظهیر الدوله پایین آرامگاه ظهیرالدوله است .

اخذ از : ابدیت

شاید پاسخ به یک نوشته

اخیرا در نوشته ای صحبتی از این حقیر شد. به هیچ وجه قصد پاسخ به این نوشته را ندارم. شاید چون فضای یک بحث معمولی و در قالب ادب معمول که شایسته هر بحثی است را ندارد. اینجانب خوشبختانه و یا بدبختانه به این اعتقاد هستم که برای بحث باید در چهره طرف مقابل نگاه کرد و در صورتی که حداقلی از شرایط محقق نبود از اساس ساکت ماند. حتی اگر پاسخی موجود باشد. تنها به آن بخش از حرف های ایشان پاسخ می دهم که نیش و یا سفارشی بوده از جانب دیگران. تا یکبار به دیگران گفته شود جواب های، هوی است.

همین قدر اکتفا می کنم که در مقایسه بین دو سبک، بالاخره زمان و شیوع آن سبک گواهی می دهد که چه درست بوده و چه درست نبوده. البته این تکاپویی که برای به زیر سوال بردن این کتاب شروع شده در جای خود جالب است. معمول این بود یک بار در باب کتابی مطلب نوشته می شد و کلا اصل جریان فراموش می شود. اما ظاهرا اوضاع در باب این کتاب و نوازنده اش متفاوت است. گویا هرچه کتاب "پیزوری تر" باشد، تلاش برای به اصطلاح نقد آن نیز بیشتر می شود. الان که فکر می کنم در باب نقد هایی که درباره کلیه کتب خوانده ام تردید می کنم. زیرا تا به جایی که به یاد دارم در باب آن ها هم خوانده بودم که یا دزدی هستند، یا رسم الخط آنها با سلیقه آقا فرق دارد و یا نویسنده آنها دیگر از جمع نزدیکان آن آقا نیست. دلیل آنکه هم از جمع نزدیکان آن آقا دیگر نیست آن است:

"طرف خیلی پر رو شده بود. می خواست با من دونوازی بنوازد. من هم جوابش کردم..."

"... آقا بهرام طرف ول کرد رفت سراغ اسماعیلی..."

روی ادامه مطلب کلیک کنید

بعد از حدود پنج ساعت راهپیمایی و کوهپیمایی، خسته و عرق ریزان ، بر روی تخته سنگی زیر سایه ی چنار های تنومند در نزدیکی چشمه ای که رمق چندانی برای جوشش نداشت ، نشستم تا نفسی چاق کنم . نزدیک من تخته سنگ دیگری بود ، که روی آن خانم و آقایی نشسته بودند .  خانم مانتو شلوار کرم و روسری ماشی رنگی پوشیده بود و با صورت گرد و سفید ش با حالتی مصمم و پر غرور ، جنبش برگ های سبز چنارها را نگاه میکرد و به حرف های آقایی که کنارش نشسته بود و با حرص و ولع زیادی سعی داشت گفته هایش را حالی کند ، گوش میداد . مرد چهره ی سوخته و تکیده ای داشت ، که در اولین نگاه خیلی رنج کشیده و مقاوم مینمود . معمولا در این موقع از یک روز غیر تعطیل وسط هفته دیاری آنجا نبود . لباسهای خاک آلودشان میگفت که یک مسیر خاکی طولانی را پیموده اند . آنها حواسشان گرم بحث خودشان بود و حضور من  در نزدیکی آنها توجه شان را جلب نکرد . بعد از چند دقیقه ای که نفسم جا آمد ، دیگر شنیدن حرف های آنها برایم اجتناب ناپذیر بود . اتفاقا بحثشان بر سر موضوع هنر بود .  زن میگفت هنر در شرایط فعلی چیزی جز تفریح و تفنن نیست و کاری از دستش بر نمی آید . مرد پرسید شما مسئولیت را از گردن هنر بر میدارید ؟ زن جواب داد ؛ خیر اصلا اینطور نیست ، ببین تا زمانی که اداره ی دنیا به دست دیوانگان و زورمستان مردم سواری ........

روی ادامه مطلب کلیک کنید

به مناسبت زادروز / محمدرضا درویشی

بیست و پنجم مهرماه سالروز تولد آهنگساز و پژوهشگر موسیقی ایرانی، محمدرضا درویشی است. در این مقاله سعی بر این شده تا با نگاهی به زندگی ، آثار و فعالیت های وی ، زمینه ای برای آشنایی بیشتر دوستداران موسیقی ایرانی با این هنرمند گرامی فراهم آید.

در روز بیست و پنجم مهرماه یکهزارو سیصد و سی و چهار در شهر شیراز متولد شد، وی فراگیری موسیقی را از سیزده سالگی شروع کرد ، در سال 1353 وارد دانشکده ی هنرهای زیبا (دانشگاه تهران) شد و در سال 1357 در رشته ی آهنگسازی فارغ التحصیل گردید.

درویشی، از اوایل دهه ی شصت تا کنون ، سفرهایی را برای پژوهش در موسیقی نواحی به مناطق مختلف ایران انجام داده است. حاصل این سفرهای پژوهشی ، آثار مکتوب و شنیداری ارزشمندی هستند که جزء منابع غنی ِ موسیقی نواحی بشمار می روند. وی علاوه بر تحقیقاتش در رابطه با موسیقی نواحی آثار قابل توجهی را در زمینه موسیقی ارکستری و موسیقی فیلم دارد که در ادامه به آنها اشاره خواهیم کرد ...

برای مطالعه به ادامه مطلب مراجعه کنید

02 The Union Dream.wma

03 The Ecstatic Sama.wma

04 Grievance.wma

05 Farewell.wma

06 Departure.wma

07 The Love s Football.wma

08 Improvisation.wma

09 Ecstacy.wma

زندگی نامه پرويز مشكاتيان

هر در که زنم صاحب آن خانه تويي تو         هر جا که روم پرتو کاشانه تويي تو
تا کي به تمناي وصال تو يگانه               اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه
هر کس به زباني صفت حمد تو گويد        بلبل به غزل خواني و قمري به ترانه

تصنيف "اي تير غمت را دل عشاق نشانه" با صداي بانو پريسا و همکاري پرويز مشکاتيان:

Download

قطعه ي کوتاهي از آواز ابوعطا با صداي بانو قمرالملوک وزيري

:و تار استاد مرتضي خان ني داوود

Download

مگر  نسيم سحر بوي زلف يار من است

که راحت دل رنجور بي قرار من است

به خواب خوش نرود چشم بخت من همه عمر

گرش به خواب نبينم که در کنار من است

به گزارش خبرنگار راديو و تلويزيون فارس، فيلم مستند «پهلوان آواز» در موسسه شكوفا فيلم به تهيه كنندگي داريوش باباييان ساخته شد.
بنابراين گزارش، اين فيلم سينمايي «پهلوان آواز» به بخش‌هاي مختلف زندگي «حسين خواجه اميري»(ايرج) مي‌پردازد و زندگي اين خواننده را مورد بررسي قرار مي‌دهد.
حسين خواجه‌اميري متخلص به ايرج متولد 1313 در كاشان و يكي از موفق‌ترين خوانندگان عرصه موسيقي سنتي است. او پدر احسان خواجه‌اميري خواننده پاپ و ساغر خواجه‌اميري(نوازنده) است.

منبع خبرگزاری فارس

اپیدمی ربنا خوانی ..

حال که ربناخوانی دچار اپیدمی شده و خیلی ها به طمع نام ( اگر برای نان نباشد ) آمده اند و خوانده اند و برخی هم رکب خورده که بیاییم تا با آوردن بی مایه ها خرابش نکنند ، خوب است اقلا به یاد داشته باشیم که ربنا شجریان همین یکی است و بس .... گمان ندارم آن بیست تایی که می گویند تولید شده ، آن صفا را بیاورد سر سفره ی افطاری روزه داران!

منبع : موسیقی زمان ما

حسین علیشاپور

خبرگزاري فارس: مجيد ناظم پور به عنوان داور مسابقه بين‌المللي ساز عود (بربط ) در كشور سوريه حضور پيدا مي‌كند.

به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، مسابقه بين‌المللي ساز عود به همت وزارت فرهنگ و هنر كشور سوريه 14 و 15 مرداد با حضور شركت كنندگاني از كشور هاي مختلف برگزار خواهد شد.
در اين مسابقه مجيد ناظم پور نوازنده ساز عود (بربط) و همچنين محقق اين ساز باستاني از كشورمان به عنوان يكي از داورها حضور خواهد داشت.
اين نوازنده و محقق قبلأ نيز در سمينارها وفستيوال‌هاي تخصصي اين ساز كه در كشور هاي مختلف برگزار شده به عنوان نوازنده و سخنران همكاري و شركت داشته است.
همچنين از ناظم پور آلبوم تكنوازي عود با عنوان «راز ساحل» در بازار موسيقي منتشر شده است.
منبع : خبرگزاری فارس

هيئت مديره خانه موسيقي نسبت به هتك حرمت استاد محمدرضا شجريان (رئيس شوراي عالي موسيقي)در برخي رسانه ها بيانيه اي صادر كرد.

به گزارش سايت خانه متن اين بيانيه چنين است:

متعاقب رخدادهای پس از انتخابات ریاست جمهوری اخیر، مردم با فرهنگ و فهیم ایران متاسفانه یک بار دیگرشاهد هتاکی برخی قلم به دستان مغرض به اهالی فرهنگ بودند و این بار جناب آقای محمدرضا شجریان ، اين نگین هنر و استاد اسطوره ای موسیقی اصیل کشور مورد تهاجم وهتک حرمت قرارگرفت .

هجوم این عوامل ضد فرهنگ و بستن افترا و اتهام واهی به هنرمندی  که به واقع در قلب همه ایرانیان فرهنگدوست در سراسر دنیا جای دارد به نوعي اهانت و گستاخی به همه ایرانیان اهل علم و فرهنگ قلمداد می شود که باید به شدت از سوی مراجع ذی صلاح با آن برخورد شود.

 نویسندگان و پرونده سازان که اندیشه ای جز تضغیف و تحلیل فرهنگ ملي ایران و تحقیر هنرمندان وبزرگان علم و اندیشه و هنر را در سر نمی پرورانند استاد شجریان را به خاطر استیفای حقوق حقه خود- كه از قبل از انقلاب در پي آن بوده است - با زشت ترين الفاظ و بدترین اتهامات مواجه كردند.

خطاب قراردادن رئیس شورای عالی خانه موسیقی ( عالی ترین شورای تخصصی هنر موسیقی در کشور) به عنوان مهره استعمار و وطن فروش اتهام بزرگی است که نه تنها ایشان و دیگر اعضای برجسته این شورا، بلکه  شان وجايگاه طیف گسترده ای از شاگردان، هنرجویان و همچنین هزاران عضو نهاد مدنی خانه موسیقی را نیز ملکوک کرده و موجبات رنجش ومشوه جلوه دادن فعالیت های فرهنگی این نهاد را فراهم آورده است.

حفظ و صيانت ازحريم و حقوق اوليه هنرمندان خدوم و تاثير گذار كه چراغ عمر خود را در راه اعتلاي فرهنگ وهنر اين مرز و بوم  بر افروخته اند از وظايف اصلي و اساسي همه كارگزاران و مسئولان كشوروبويژه اصحاب رسانه ها به شمار مي رود و حال آنكه استاد محمدرضا شجريان و خدمات او چنان بسيط و گسترده و چنان تابناك و درخشان است كه نياز به هيچ شرح  و توضيح اضافي ندارد.

خانه موسيقي ضمن ابراز تاسف از توهين و افترايي كه به رياست شوراي عالي و مآلا به جامعه هنر موسيقي كشور وارد شده است ازمسئولان مي خواهد موضوع را رسيدگي و با برخورد مقتضي با اين روند ضد فرهنگ زخم اتهامات وارده به اين هنرمند برجسته و هزاران هزار هنرمند عضو خانه موسيقي را التيام بخشند.

منبع : خانۀ موسیقی

 جواب به انصاریپور

من به پریشان گویی تو افتخار می کنم

من به شجریان می‌بالم. به شجریان؛ او که آنروز در اوج جوانی و امروز بر بلندای افتخار و در نهایت تجربه، وام دار هیچ حاکم و حکومتی نبود و نیست چرا که همواره با نهایت صداقت در کنار مردمی بوده که امروز او را سرمستانه می‌ستایند و دوستش می‌دارند.

من افتخار می‌کنم به توهین‌های آن‌که در روزگار‌ تقابل بی‌نقاب شقاوت و گستاخی و تاریکی با صداقت و روشنایی، چهره‌ی برافروخته و نازیبای خویش آشکار می‌کند.

من افتخار می‌کنم به توهین‌های تو ای آنکه در روزگار رویارویی ‌آشکار ِ غده‌ی دروغ و بی‌شرمی و ‌تراکم ناچیز تاریکی با پراکندگی و گستره‌ی وسیع نور، با نوشتاری سیاه و بی‌ارزش، حقیقت خویش را آشکارا فریاد می‌کشی. و از این حقیقت هم فرار می‌کنی. از اینکه برترین راه معرفی تو و امثال تو همین صفحات سیاه و سفید تاریخ است.

من افتخار می‌کنم که امروز و در این شرایط، از سویی و از جریانی به شجریان توهین می‌شود که به عنوان سردمدار توهین و بی‌شرمی نه تنها به بزرگان این سرزمین بلکه در قبال مردمان پاکش، زبانزد خاص و عام است.

فراموشت نشود که پدران تو نیز همواره در خاک و سنگ‌های کوهستان پر فراز و نشیب تاریخ لولیده‌اند و در دگرروزهایی پیشین، همین‌گونه در مقابل امیرکبیرها بی‌شرمی و گستاخی کره‌اند و حالا امروز تو خود قاضی باش ( هر چند که ناتوانی)؛ کدام یک جاودانه مانده‌اند؟ ناچیزهایی همچون تو؟ و یا امیرکبیرهای تاریخ؟

من به توهین‌ها و پریشان‌گویی‌های تو ای فقیر دانایی، ای فقیر نور و ای ناتوان، افتخار می‌کنم و خوشحالم که شجریان (بخوان ما) در مقابل توست. ای دشمن هنرمندی و بزرگی.

من به توهین‌های تو افتخار می‌کنم. توهین‌هایت از سر عصبانیت توست. عصبانیتی که آرام آرام نغمه‌ی خوش پرندگانی رنگارنگ بر فراز سرو بلند آزادی را به گوشم می‌رساند. من صدای آن روز را می‌شنوم.

به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، مدتي است كه ساخت و ساز و اختراع آلات جديد موسيقي در ميان برخي از هنرمندان موسيقي رايج شده است و هر روز اخبار تازه‌اي در اين باره منتشر مي‌شود.
محمدرضا شجريان استاد آواز ايران پنج ساز جديد به نام‌هاي ساغر، كرشمه، صراحي، بم صراحي و بم ساز را ساخته است و در نشست خبري خود با حضور خبرنگاران توضيحات خاصي بر ضرورت وجودي هركدام از آنان در دنياي موسيقي ايران بيان كرده است.
در هفته‌هاي گذشته نيز «حافظ ناظري» فرزند شهرام ناظري خواننده موسيقي سنتي ايران از ساز جديدي كه آن را «حافظ»نام نهاده رونمايي كرد.

نقدی بر عملکرد پاچه گیران موسیقی

اهالی موسیقی و آنها که کمی خود را به جوهر این هنر آغشته نموده اند خود به نیکی از وضعیت اسفبار موسیقی اصیل ایرانی , مطلع اند  . عدم حمایتهای مالی ؛ گرایش جوانان به سمت موسیقی های غربی ؛ کم کاریهای بعضی از بزرگان موسیقی ایرانی ؛ مشکل صدا و سیمای ملی ایران با موسیقی اصیل ایرانی و موارد بسیاری که متاسفانه مجال پرداختن به آنها در این چند سطر نیست .

وجود این همه مشکلات برای گریز جوانان از موسیقی و رغبت آنان به موسیقی های غربی کم نیست . در این بین حضور وبلاگ ها و سایتهای موسیقی که بتواند موسیقی اصیل ایرانی را به نحو احسن به جوانان معرفی نموده و آنان را با این هنر اصیل به درستی آشنا نماید بسیار پر اهمیت می نمایاند .

البته ؛ در نقطه مقابل نیز وجود برخی از وبلاگهای موسیقی ایرانی نه تنها باعث جذب جوانان به موسیقی های ایرانی نمیگردند ؛ بلکه با تند روی های بیهوده و پرده دری های بیش از اندازه باعث ایجاد اختلاف در بین هنرمندان و بر جای گذاردن ذهنیتی نا مطلوب از هنرمند مورد علاقه مخاطبان موسیقی میگردند . که این خود با وجود وضعیت نامطلوب علاقه مردم به موسیقی ایرانی گناهی نا بخشودنی تلقی میگردد

گفتگوی اختصاصی با پیمان سلطانی

وبلاگها تعصب را کنار بگذارند 

  افتادگی و تواضع نخستین چیزی است که در بر خورد با سلطانی به چشم  می آید. اما صمیمیت و سادگی در برخوردش باعث نمی شود که فراموش کنم او یکی از مردان بزرگ هنر این مرز و بوم است. آهنگسازی و رهبری ارکستر، نوازندگی سه تار و تار و سنتور، شعر و ادبیات و طراحی و نقاشی ، همه را بگذارید کنار دید منطقی و آگاهانه ی او به جهان پیرامون آن وقت در میابید هم صحبتی چند دقیقه ای با او چقدر ارزشمند است. در 33 سال عمر فعالیت هنری اش نشانی از سستی و نا امیدی دیده نمی شود. گویا او با همه ی مشکلاتی که یک انسان برای رسیدن به اهدافش دارد کنار آمده و همچنان نیز به سوی پیشرفت می تازد، به سوی خلق آثاری نو و شاید بی بدیل.

دیدار در جلسات پیگیری جشنواره ی وبلاگها و سایتهای موسیقی ایران فرصتی را فراهم کرد تا با پیمان سلطانی قرار مصاحبه ی تلفنی را برای اعلام خبر کنسرت آینده اش را بگذارم. ساعت نزدیک به 12 شب می شد ولی او با انرژِی و مشتاقانه به سوالات اندک من پاسخ داد. 

نقد و بررسی آثار مجید حسابی

مجید حسابی صاحب سه اثر چاپ شده به نام های مقدمات تنبک نوازی- پنجاه قطعه برای تنبک و قطعات لنگ برای تنبک می باشد. اولین اثر مجید حسابی مقدمات تنبک نوازی است که شامل دو بخش است. بخش اول در محدوده آموزش پنج حرکت به هنرجو است که روند آموزشی خوبی دارد و اتدهای تمرینی، با هدف خاص دستیابی به ریزپر و بشکنی تنظیم شده. کاملاً واضح است که حسابی با استفاده از تجربیاتش در امر آموزش با حوصله و دقت و وسواس فراوان این بخش از کتاب را نگاشته اند. ابتدا آموزش پنج حرکت در قالب میزان های دو چهارم و نت های سیاه و سکوت سیاه بعد نت های سیاه و چنگ، بعد نت ها همه چنگ می شود و نویسنده میزان های سه چهارم را هم به کار می گیرد و در ادامه میزان های ساده شامل نت های سیاه و چنگ و دولا چنگ آورده اند و این خرد شدن نت ها به سه لا چنگ و در نهایت به ریزبشکنی  و پر می رسد و سپس علامت ریز را جایگزین سه لا چنگ کرده اند و در ادامه به فرم نگارش نهایی تمارینی اغلب دو چهارم اضافه کرده و بخش اول کتاب پایان یافته است. این هدفمندی در بخش دوم کتاب دیده نمی شود و نویسنده دقت لازم را ننموده است. اگر قرار بود زینت به هنرجو تعلیم داده شود، جای آن بعد از نت های سه لا چنگ در بخش اول کتاب بود و

به یاد شادروان حسین تهرانی

محمود خوشنام

این که می گویند که موسیقی سنتی ایران با ریتم سر و کار زیادی ندارد، حرف درستی نیست.

اگر این موسیقی آن گونه که شنوندگانش می گویند ریشه در نواهای باربدی داشته باشد، می بایستی از ریتم های سرزنده ای نیز برخوردار باشد. چنین نیز هست، ولی با این تفاوت که این ریتم ها در درازهای تاریخ به سبب رویداد ها نا مطلوب اجتماعی، فرهنگی خود را در آخر مایه ها پنهان کرده است. باید مایه ها را شکافت و ریتم های پنهان و مهجور را از دل آن ها بیرون کشید. شاید همین فرم های ضربی موجود چون پیش درآمد و چهار مضراب و پررنگ که از حدود هشتاد - نود سال پیش در اجرای موسیقی سنتی به کار گرفته شده بخشی از همان ریتم های پنهان باشد که به یاری هوش و قریحه هنرمندان باز آفریده شده است.

اما اگر موسیقدانان عصر مشروطه چند شکل در موسیقی سنتی کشف یا ابداع کردند، نیم قرن بعد هنرمندی دیگر به جستجویی ژرف پرداخت و محدوده وزن و ریتم را در این موسیقی به پهنه ای سترده تبدیل کرد.

مردی که نمی شناسیم اش

اولین باری که نام بهمن رجبی را شنیدم، در توصیفش همان را شنیدم که خیلی ها می شنوند. مردی تند مزاج گاهی بد اخلاق که اگر از تو ناراحت بشود جز فحش و ناسزا نصیبت نیست. اما اولین باری که اورا دیدم جز مهربانی و صفا چیزی در اخلاق و رفتارش نبود. مردی خوش اخلاق و زود جوش در گوشه ای شلوغ از شهر بی در و پیکر تهران.

 اورا در منزل یا کلاس(!) سابقش در کوچه ی پیرنیا دیدم. خانه ای محقر که یک اتاق بیشتر نداشت و یک اتاق بزرگتر که می توانستی هال و پذیرایی اش بنامی! یک صندلی با همان اورکت سبز آویزان بر آن و یک قفسه ی آهنین که می گفت هدیه ی یکی از شاگردانم است و حتی آن پارچه هایی که روی پوست تنبک طراحی کرده بودند که لابد صدایش همسایگان رجبی را آزرده نکند هم اهدایی شاگردش (یا دوستدارانش) بود. ولی عکسهای در و دیوار که خود گویای تفکر اوست، بیش از هر چیز جلوه دارد. امیر ناصر افتتاح(معلم راستین هنرش) وشاملو ، گلسرخی وفروغ ، تا دکتر آرین پور و پوستری از صادق هدایت که در پایین اش شعری از شفیعی کدکنی نوشته شده بود :

بوي باران بوي سبزه بوي خاك
شاخه هاي شسته باران خورده پاك
آسمان آبي و ابر سپيد
برگهاي سبز بيد
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو هاي شاد
خلوت گرم كبوترهاي مست
نرم نرمك مي رسد اينك بهار
خوش به حال روزگار

 ‎

نوروز باستانی بر همۀ هنرمندان و هنر دوستان

مبارک باد

بر چهره ی  گل  نسيم  نوروز  خوش است

 برطرف چمن روی  دل افروز خوش است 

از دی که گذشت هر چه گويی خوش نيست

           خوش باش ومگو زدی، که امروزخوش است       

حکیم عمر خیام 

ویولون همایون خرم

دانلود

ااااااااااچرخ گردون

علي اصغر شاه زيدي (متولد:08/07/1327)

علي اصغر شاه زيدي ، خواننده: او هنر را نزد تاج اصفهاني و با راهنمايي هاي ساير استادان آموخت. او از حافظان شيوه تاج ومدرس آواز مي باشد، شاه زیدی نكات آوازی شیوه تاج اصفهانی و جزئیات ردیف را به خوبی درك كرده و در خواندن مسلط است. او در حال حاضر چراغ مكتب و كلاس تاج را روشن نگاه داشته و به تعلیم شیوه تاج به هنرجویان اشتغال دارد. 

وبسایت اختصاصی بهمن رجبي آنلاين شد

www.bahmanrajabi.ir

درآمدی بر موسیقی درمانی (II)

«خلاقیت هنری»
مفاهیم خلاقیت تیز هوشی در روانشناسی با توصیف جداگانه از هم متمایز میگردد. فرد تیز هوش، درهوش عمومی که شامل کلیه جنبه های ذهنی میباشد، در مقایسه با همسالان خود برتر و پیشرفته تر است و از بهرة هوشی بالایی بر خوردار است.امّا فرد خلاق الزاماً در تمام شاخه های ذهنی از عملکرد متوسط همسالان خود برتری ندارد، بلکه تنها دریک شاخه و در زمینة هنری و یا علمی دارای افکاری ابتکاری و حالات آفرینندگی است. افراد خلاق الزاماً تیزهوش نیستند.«لاندشیر» روانشناس فرانسوی در توصیف تفکّر خلاق پدیدة «واگرایی» را در تفکّر خلاق مطرح میسازد که در مقابل تفکّر «همگرا» قرار دارد. تفکّر واگرا، توانایی تولید اشکال جدید و اتصال عواملی را دارد که طبق عادات مستقل و جدا از هم فرض شده اند (یعنی قدرت وحدت بخشی و ترکیب زیبا و خارق العاده عناصر مجزا را دارد) که این همان مسیر ذوق، تخیّل و آفرینندگی است.

جایگاه ردیف در آواز ایرانی

همیشه وقتی بحث ردیف در موسیقی ایرانی میان اساتید یا هنرمندان یا هنرجویان پیش می آید ، افراد  واکنش های متفاوتی نشان می دهند :

۱ - عده ای شمشیر را از رو بسته و ردیف را یک الگوی خشک و بی روح که تنها برای تقسیم بندی دستگاه و آواز ساخته شده می دانند و آن را به خودی خود فاقد ارزش هنری می دانند . این افراد هرگونه تغییر و تفسیر و نوآوری در ردیف را مجاز دانسته و معتقدند یک هنرجو نمی تواند تنها به پشتوانه یادگیری ردیف و تسلط بر آن ، اجرا و هنر خود را به نحو مطلوب ارایه دهد و در انتهای دوره یادگیری ردیف دارای نقصان و کاستی هایی است که با برگزاری دوره های یادگیری در زمینه های مختلف از جمله صداسازی و دوره های پیشرفته و ... این کمبود ها جبران می شود .

درآمدی بر موسیقی درمانی (I)

 الحان موسیقی، در یک ترکیب و فرم زیبا و با هارمونی و رنگ آمیزی مناسب، سریعتر ازهرچیز دیگری میتواند درعاطفه و ذهن افراد تأثیر بگذارد و احساسات و عواطف خاصی را در آنها برانگیزاند که منشأتحرّک و فعالیت و تداعی و اندیشه ها میگردد. اگر نغمه های موسیقی بطور مستقیم مانند واژه های شعری نتواند فکر خاصی، گزارش واقعه و یا محتوای پیامی را درذهن شنونده القاء نماید، اما به نوعی قویتر از هر هنری صور خیال و فعالیّت بیرونی را تحریک میکند.

موسیقی بطور مستقیم با عاطفه احساسات شنونده سر و کاردارد از اینرو الحان آن در کاربردهای وسیع و تنّوع فردی اجتماعی مورد بهره برداری قرار میگیرد. چه در مراکز آموزشی و تربیتی و چه در کلینیک های روان درمانی ویا در مراکز صنعتی برای کارایی بهتر و بیشتر و حتی در پرورش ورشد گیاهی و حیوانی …

جهانگير ملك 

جهانگير ملك ، در بيست و نهم بهمن ماه سال يكهزار و سيصد و يازده ، در كوچه آبشار ، خيابان ري تهران پا به عرصه وجود نهاد . وي پس از طي دوران كودكي و گذراندن تحصيلات ابتدايي ، وارد دبيرستان دارالفنون شد و موفق به اخذ ديپلم از اين دبيرستان گرديد . جهانگير ملك ، مشغول تحصيل در اين دبيرستان بود كه به نواختن ضرب علاقمند گرديد او بيشتر مواقع از شاگردان ديگر زودتر وارد كلاس مي شد و ديرتر از سايرين خارج مي گرديد تا بتواند قدري از اغيار در روي ميزهاي كلاس ضرب بگيرد ، علاقه بيش از حد او به فرا گيري اين رشته از هنر

حسین تهرانی

سال تولد : ۱۲۹۰
محل تولد : تهران

سلسله نوشتارهایی پیرامون کتابهای آموزش تنبک (قسمت چهارم)

در ادامه نقد وبررسی کتاب های محمد اخوان به دوره متوسطه ایشان می رسیم که مشتمل بر 278 تمرین است. این تمارین پیرامون چند تکنیک چرخ می زند که اغلب این تکنیک ها به غیر از اشاره با انگشت شصت دست چپ و راست، برداشت های متفاوت از ریزهای شانزده­گانه مکتب بهمن رجبی است. اخوان در این تمارین خواسته یا ناخواسته وسعت و گسترده گی ریزهای شانزده­گانه رجبی را اذعان کرده و با جلوه های دیگری از ریزها وتجزیه آنها تکنیک ها وریزهای به ظاهر بدیعی را  ارائه کرده است. به طور مثال ریز با نوک انگشتان و پشت ناخن و ریز با تم وریز با دو بشکن دست چپ و راست یا ریز بشکنی مختلط به صورت یک در میان و ... همه، ریزهائی است که هر نوازنده ای که به محتوای مکتب بهمن رجبی تسلط داشته باشد از ذهنش عبور خواهد کرد وحتی می تواند بسیاری ریز دیگر هم استخراج کند. پس همه این تکنیک ها و ریزها زیر مجموعه ای از تکنیک های استعمال شده در ریزهای شانزده گانه مکتب بهمن رجبی است که اخوان با استفاده گوناگون و فراوان از این زیر مجموعه در دوره متوسطه خودش، نوازنده را به فضای دیگری می برد که جلوه ای متفاوت دارد.

امیرناصر افتتاح

  امير ناصر افتتاح در سال 1314 در تهران خيابان مولوي ، كوچه خداياري ديده به جهان گشود ، وي از همان كودكي به نواختن ضرب علاقه زيادي داشت و همين علاقه عاقبت وي را يكي از بزرگترين و بهترين نوازندگان معاصر ضرب كشور قرار داد .

آثار علی اصغر شاهزیدی

علي اصغر شاهزيدي به سال ۱۳۲۷خورشيدي در اصفهان و در خانداني پا به عرصه وجود گذاشت كه اكثرا از هنر موسيقي بهره داشتند. پدر با آنكه رديف موسيقي نمي‌دانست اما آواز خوب مي خواند و ني هم مي‌زد، عمو نيز در آواز دستي داشت.

6- چنگ بوالحارث

«بروی پاک»و«رای نیک»و«فعل خوب»و«کارخوش»

نظیر او ندانم کس ، چه در دنیا چه در عقبی

یکی چون چشمۀ «زمزم»،دوم چون زهرۀ«ازهر»

سیم چون «چنگ بوالحارث»چهارم دست«بویحیی»    

آموزش تنبک تضمینی و فشرده نیست

متن ها همیشه پیرامون عناوین نوشته میشوند و خارج از آن نیستند ،ممکن است برای مثال و بهتر فهماندن جست و گریزی به جاها ومطالب دیگری نیز بشود اما در کل پیرامون همان عنوان انتخاب شدۀ اصلی نوشته میشوند ، مثلا در نوشتۀ قبلی صاحب این قلم با عنوان «آشفته بازار آموزش تنبک»متن با عنوان  در ارتباط است ودر بارۀ همان عنوان صحبت میکند ،خوانندۀ بی غرض باید ببیند آیا نویسنده درست گفته است یا نه،اگر درست است و آموزش تنبک به طور صحیح انجام نمیگیرد تایید کند و نا گفته هارا که به ذهن نویسنده خطور نکرده است یادآوری کند و بر آن بیفزاید واگر درست نیست دلیل بیاورد که آموزش تنبک آشفتگی ندارد و صحیح انجام میگیرد تا باز هم نویسنده در نوشته اش تجدید نظر کند  نه اینکه برداشت شخصی غلط خود را آن هم از روی غرض ورزی منعکس کند و فتوا بدهد وبه رجبی توهین کند. (چون در نوشته نامی از آقای رجبی برده شده بود)              

اخذ ازوبلاگ : هدهدی

تنبک زورخانه

همانطور که از عنوان این مقاله بر می آید ، محور اصلی این نوشته با هدف معرفی تنبک زورخانه خواهد بود. اما این ساز می تواند از دو منظر مورد بررسی قرار گیرد. اول اینکه تنبک زورخانه را می توان به عنوان یک ساز کوبه ای و به صورت مقایسه ای با سازهای کوبه ای دیگر بررسی کرد و مثلا از نظر صدا دهی و شخصیت صوتی و کاربرد ، با تنبک معمولی مقایسه کرد . دوم اینکه تنبک زورخانه را در قالب محیطی که در آن به تکامل رسیده ، مورد بررسی قرار داد.اگر روی مورد اول و بازکاوی آن بپردازیم، محور نوشته ی ما حول سازهای کوبه ای به طور اعم و جایگاه تنبک زورخانه به طور اخص و دقت در ریتمهای زورخانه و مطالب مربوط به آن خواهد بود و اگر به مورد دوم توجه نشان دهیم ، ناگزیر به واکاوی فرهنگ زورخانه و شناخت بیشتر آن هستیم . نگارنده با توجه به اینکه هیچگاه از ورزشکاران زورخانه نبوده ام بر اساس اطلاعاتی که جمع آوری کرده ام ، در ابتدا تأملی به آداب و پیشینه ی فرهنگ زورخانه و آنگاه نگاهی کوتاه به ساختار و جلوه ی صوتی و ... را خالی از لطف نمی دانم.